Astma a otyłość – cz.1

Znaczący w ostatnich dekadach wzrost zachorowań na astmę oskrzelową i otyłość stał się podstawą do szukania wzajemnych związków między tymi chorobami.

Badania przesiewowe u dorosłych wykazały, że nadwagę i otyłość obserwuje się częściej u pacjentów z astmą w porównaniu z osobami, które na nią nie chorują. U dzieci te zależności są mniej udokumentowane, ale także wskazują na wpływ nadwagi i otyłości na wzrost ryzyka rozwoju astmy.

Zauważono, że występowanie w wieku szkolnym BMI > 85. percentyla dla wieku i płci jest związane z 50% wzrostem ryzyka astmy oskrzelowej. W przypadku dziewczynek wt 11.-13. roku życia, które były otyłe, mając 6-11 lat, stwierdzono zaś, że objawy astmy ujawniały się u nich częściej niż u ich rówieśniczek, które nie miały wcześniej nadwagi. Niektóre badania sugerują, że otyłość może pogarszać kontrolę astmy, a u pacjentów z chorobą źle kontrolowaną zmniejszona aktywność fizyczna skutkuje zwiększeniem masy ciała. Ponadto otyłość obniża jakość życia pacjentów z astmą i może być powodem niekorzystnej odpowiedzi na leczenie.

Wyniki dotychczasowych badań nasuwają pytanie o możliwe mechanizmy łączące przewlekły proces zapalny dróg oddechowych w astmie ze sposobami regulacji równowagi energetycznej w organizmie. W warunkach fizjologicznych zmiany masy ciała są samoistnie korygowane dzięki współdziałaniu mechanizmów kontroli układu nerwowego i hormonalnego. Syntetyzowany, głównie w komórkach tkanki tłuszczowej, obwodowy hormon metaboliczny, zwany hormonem sytości (lep-tyna), na zasadzie sprzężenia zwrotnego informuje ośrodkowy układ nerwowy o stanie odżywienia oraz zgromadzonych zasobach energetycznych. Stężenie leptyny w surowicy krwi koreluje dodatnio z masą tkanki tłuszczowej w organizmie, a także ze wskaźnikiem masy ciała (BMI – body mass index).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *