Astma aspirynowa – cz.2

Dokładnie zebrany wywiad pozwala z dużym prawdopodobieństwem wysunąć podejrzenie istnienia astmy aspirynowej. Chory powinien wówczas bezwzględnie zacząć unikać przyjmowania zarówno kwasu acetylosalicylowego, jak i innych inhibitorów COX-l. Jednakże jednoznaczne rozpoznanie może zostać postawione dopiero po wykonaniu testów prowokacyjnych z kwasem acetylosalicylowym. Jak dotąd nie ma odpowiednich testów in vitro. Za „złoty standard” uważane jest podawanie leku drogą doustną. Stosowane są również testy inhalacyjne i donoso-we. Wszystkie one są przeprowadzane wyłącznie w ośrodkach specjalistycznych pod ścisłym nadzorem medycznym, z pełnym zabezpieczeniem resuscytacyjnym. Dlatego pacjent z podejrzeniem astmy aspirynowej powinien zostać skierowany do lekarza specjalisty.

Każdy chory z rozpoznaną astmą aspirynową musi bezwzględnie unikać kwasu acetylosalicylowego i wszystkich innych NLPZ blokujących COX–1. W tych przypadkach bardzo ważna jest edukacja. Pacjent powinien wiedzieć o możliwości reakcji krzyżowych pomiędzy poszczególnymi lekami oraz otrzymać listę środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych zarówno przeciwwskazanych, jak i dozwolonych. Warto również ostrzec chorego, że przy bardzo silnej nadwrażliwości na NLPZ reakcja niepożądana może wystąpić nawet przy zewnętrznym podaniu leku, np. w postaci maści czy kropli do oczu. W praktyce środkami z wyboru dla chorych na astmę aspirynową są paracetamol, preferencyjne inhibitory COX-2 (koksyby) oraz leki opioidowe (np. tramadol).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *