Astma i nieżyt nosa – cz.2

Istnieją dowody, że leczenie nieżytu nosa przyczynia się do zmniejszenia intensywności objawów astmy. W łagodniejszych przypadkach wystarczają doustne lub donosowe środki blokujące receptor histaminowy H1. Należy stosować preparaty drugiej generacji ze względu na korzystniejszy profil bezpieczeństwa, a zwłaszcza brak skutków ubocznych, szczególnie senności. Grupą leków o największej skuteczności, wymaganą u pacjentów z cięższym alergicznym nieżytem nosa, są glikokortykosteroidy donosowe.

W sytuacjach współistnienia astmy z nieżytem nosa korzystny efekt można odnieść, stosując leki antyleukotrienowe. Preparaty donosowe obkur-czające naczynia krwionośne zmniejszają obrzęk błony śluzowej nosa i przynoszą krótkotrwałą ulgę. Należy jednak zawsze pamiętać, że ich przedłużone podawanie (> 7 dni) może prowadzić do obrzęku błony śluzowej „z odbicia” i do polekowego nieżytu nosa. Środki doustne o podobnym działaniu (np. efedryna, fenylefryna) przynoszą również krótkotrwałą ulgę, ale mogą wywoływać istotne działania niepożądane, takie jak tachykardię, bezsenność czy wTzmożoną pobudliwość nerwową.

Poza farmakoterapią znaczną poprawę może przynieść swoista immunoterapia alergenowa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *