Astma indukowana wysiłkiem – cz.3

Zasadniczym celem terapii jest profilaktyka skurczu oskrzeli i związanych z tym objawów wyzwalanych przez wysiłek fizyczny. Podejście do leczenia jest różne i zależy od tego, czy ma się do czynienia z sytuacją, w której wysiłek jest jedynym czynnikiem wyzwalającym skurcz oskrzeli, czy też z przewlekłą astmą indukowaną wysiłkiem.

W pierwszym przypadku przewlekła farmakoterapia nie jest konieczna.

Krótko działające ß2-mimetyki są lekami z wyboru zarówno w przerywaniu napadów astmy wyzwalanych przez wysiłek, jak i w zapobieganiu ich wystąpieniom. Podane 5-15 minut przed aktywnością fizyczną, poprzez rozszerzenie oskrzeli skutecznie eliminują ryzyko pojawienia się potencjalnych objawów choroby. Efekt terapeutyczny utrzymuje się jeszcze przez 4-6 godzin. Długo działające ß2-mimetyki również mogą przeciwdziałać wystąpieniu powysiłkowego skurczu oskrzeli. Zastosowanie w zapobieganiu objawom astmy indukowanej wysiłkiem znajdują także leki antyleukotrienowe. Zażycie pojedynczej dawki tego typu preparatów 30 minut przed planowaną aktywnością fizyczną chroni oskrzela przed skurczem przez 8-10 godzin. U dzieci z objawami astmy indukowanej wysiłkiem regularne podawanie leków antyleukotrienowych może się okazać bardziej skuteczne niż doraźne profilaktyczne inhalowanie wziewnych preparatów, ponieważ podczas zabaw młodsi pacjenci mogą mieć trudne do przewidzenia momenty zwiększonej aktywności wysiłkowej.

Leczenie chorych z przewlekłą astmą, w której wysiłek jest jednym z czynników wyzwalających objawy, powinno być zasadniczo skierowane na utrzymanie kontroli choroby poprzez regularne stosowanie glikokortykosteroidów wziewnych samych lub w skojarzeniu z długo działającymi ß2-mimetykami wziewnymi lub lekami antyleuko-trienowymi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *