Astma trudna – cz.3

Pacjenci z astmą ciężką i trudną powinni się bezwzględnie znaleźć pod specjalistyczną opieką lekarzy alergologów lub pulmonologów.

W przypadku niektórych chorych uzyskanie odpowiedniej kontroli astmy wymaga stałego zażywania (chociażby w najniższej dawce) gliko-kortykosteroidów doustnych, co oznacza, że astma jest steroidozależna. Astmę steroidooporną rozpoznaje się wówczas, gdy po 2 tygodniach leczenia prednizonem w dawce 30-40 mg/dobę nie obserwuje się poprawy FEVi o co najmniej 15% względem wartości wyjściowej przy jednoczesnej pozytywnej reakcji rozkurczowej oskrzeli (> 12%) na leki rozszerzające oskrzela. Prawdziwa astma steroidooporną zdarza są bardzo rzadko, tj. u 1 na 1000-10 000 pacjentów” z astmą.

Istnieją także przypadki astmy trudnej, która niekoniecznie w swym przewlekłym przebiegu jest ciężka. Określane są one mianem „astmy chwiejnej”. Wówczas choroba ma względnie łagodny przebieg, ale w jej trakcie może dochodzić do nagłych, niespodziewanych zaostrzeń, niekiedy zagrażających nawet życiu pacjenta. Przyczyny tego zjawiska nie są do końca wyjaśnione. Po części tłumaczy się je upośledzeniem percepcji w zakresie odczuwania duszności, co opóźnia wkroczenie z odpowiednio wczesną interwencją farmakologiczną. Szczególnej uwagi wymagają chorzy wyszczególnieni w rozdziale 8., którzy są obciążeni dużym ryzykiem zgonu z powodu zaostrzenia astmy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *