Astma zawodowa – cz.2

Obraz kliniczny astmy zawodowej przypomina obraz astmy niezwiązanej z narażeniem na czynniki środowiska pracy. Bardzo ważne jest, aby ustalić, czy objawy choroby pojawiły się po raz pierwszy po rozpoczęciu wykonywania obowiązków zawodowych na określonym stanowisku. Jeśli astma była rozpoznawana w dzieciństwie, istnieje możliwość, że objawy choroby powróciły i nasilają się w miejscu pracy. Jednakże w takich przypadkach nie mówi się o astmie zawodowej, a jedynie o tzw. astmie związanej z pracą (work-related asthma).

W rozpoznawaniu astmy zawodowej bardzo ważną rolę odgrywa dokładnie zebrany wywiad, ukierunkowany na ustalenie związku przyczyn owo–skutkowego pomiędzy występowaniem objawów choroby a narażeniem na czynnik etiologiczny na stanowisku pracy. Niezbędna jest identyfikacja potencjalnych alergenów: Pomocne jest przeprowadzenie testu nadreaktywności oskrzeli, w czasie gdy chory wystawiony jest na działanie czynnika etiologicznego. Potwierdzenie związku przyczynowo-skutkowego między narażeniem zawodowym a astmą polega na wykonaniu testów skórnych z alergenami zawodowymi lub na identyfikacji swoistych przeciwciał IgE w surowicy krwi oraz na monitorowaniu PEF na stanowisku pracy i poza nim. W szczególnych sytuacjach można przeprowadzać próby prowokacyjne z alergenami zawodowymi w warunkach pracowni specjalistycznych.

Leczenie farmakologiczne astmy zawodowej jest takie samo jak astmy niezwiązanej z wykonywaną pracą. Konieczne jest jak najszybsze przerwanie ekspozycji na czynnik odpowiedzialny za chorobę. U około 1/3 pacjentów powoduje to całkowitą jej remisję, u kolejnej 1/3 – złagodzenie objawów.

W przypadku pozostałej części chorych przebieg astmy nie ulega poprawie.

W zapobieganiu astmie zawodowej bardzo ważną rolę odgrywają regularne badania profilaktyczne pracowników oraz zmniejszenie poziomu narażenia na potencjalne czynniki szkodliwe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *