Glikokortykosteroidy wziewne – cz.3

Glikokortykosteroidy wziewne stosowane przewlekle w dawkach małych lub średnich oraz krótkotrwale w dawkach dużych są bezpieczne. Objawy uboczne wiążą się głównie z działaniem miejscowym tych leków. Do najczęstszych należą:

► grzybica jamy ustnej i gardła,

► chrypka,

► dysfonia,

► niekiedy kaszel z podrażnienia górnych dróg oddechowych.

Aby zapobiec tym powikłaniom, należy zalecać chorym staranne przepłukiwanie jamy ustnej i gardła wodą tuż po inhalacji. W przypadku wprowadzania glikokortykosteroidów wziewnych za pomocą pMDI prawdopodobieństwo pojawienia się tego typu niepożądanych skutków terapii można zmniejszyć, używając przystawki objętościowej. U osób ze skłonnością do występowania miejscowych objawów ubocznych wskazany jest cyklezonid. Jest on nieaktywnym w jamie ustnej estrem proleku, dopiero w płucach rozszczepianym przez endogenne esterazy do aktywnej postaci leku.

Ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych skutków niepożądanych zależy od dawki i siły działania glikokortykosteroidu wziewnego, jego biodostępności ogólnoustrojowej, efektu pierwszego przejścia przez wątrobę (przemiany w nieaktywne metabolity) oraz okresu półtrwania części dawki wchłoniętej do krążenia z płuc i przewodu pokarmowego (połkniętej).

Do potencjalnych, aczkolwiek rzadkich ogólnoustrojowych objawów ubocznych przewlekłego leczenia glikokortykosteroidami wziewnymi w dużych dawkach należą:

► łatwe powstawanie wylewów skórnych,

► supresja kory nadnerczy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości.

Nie ma danych, które wskazywałyby na to, że leki te zwiększają ryzyko zakażeń płuc, w tym gruźlicy.

Zaleca się przyjmowanie glikokortykosteroidów wziewnych 2 razy dziennie (wyjątkiem są cyklezonid i budezonid, które można stosować raz dziennie).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *