Imbir

ginger photoRoślina ta jest jedną z najstarszych przypraw. Pochodzi z tropikalnych regionów Azji. Za pośrednictwem Fenicjan trafiła nad Morze Śródziemne, a w Europie upowszechniła się w średniowieczu. Obecnie uprawia się ją w tropikalnej Azji, Ameryce Południowej i Afryce Południowo-Zachodniej.

Jadalną część imbiru lekarskiego (Zingiber officinale) stanowi kłącze o jasnobrązowej skórce i żółtawym, lekko włóknistym miąższu. Kłącze imbiru sprzedaje się na świecie pod różną postacią – świeże, suszone, konserwowe, marynowane, mielone. Najbardziej popularny jest imbir mielony. Przyprawa ta charakteryzuje się intensywnym, orzeźwiającym aromatem i gorzkawym, palącym smakiem. Kłącze imbiru zawiera olejek eteryczny (2-3%), tłuszcze (ok. 3,5%), gorzkie żywice, cukry, skrobię, błonnik (ok. 4,5%), składniki mineralne. Za zapach imbiru odpowiadają zawarte w jego olejku eterycznym sekswiterpeny, zwłaszcza zingiberen i zingiberol.

O ostrym smaku tej przyprawy decyduje aldehyd gingerol.

Imbir wykazuje właściwości lecznicze. Przede wszystkim pobudza apetyt, korzystnie wpływa na proces trawienia, zapobiega wzdęciom, działa przeciwwymiotnie.

To przyprawa bardzo popularna w Indiach, krajach arabskich i na Dalekim Wschodzie.

Ryzyko wystąpienia alergii: niewielkie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *