Klasyfikacja etiologiczna astmy – cz.2

Astma niealergiczna rozpoczyna się częściej w wieku dorosłym, aczkolwiek pojawianie się jej pierwszych objawów w dzieciństwie nie należy do rzadkości. W porównaniu z astmą alergiczną ma zazwyczaj cięższy przebieg. Bywa, że również towarzyszą jej objawy ze strony górnych dróg oddechowych, są one jednak bardziej nasilone. Mogą występować polipy nosa oraz przewlekłe przerostowe zapalenie zatok. W patogenezie choroby dużą rolę przypisuje się infekcjom, zwłaszcza wirusowym, a także paleniu tytoniu. Pacjenci z astmą niealergiczną mają ujemne testy skórne z podstawowymi alergenami wziewnymi, nie stwierdza się też u nich swoistych przeciwciał IgE w surowicy krwi.

Podział na astmę alergiczną i niealergiczną jest zupełnie niezależny od podziału na stopnie ciężkości oraz kontroli. W obu przypadkach należy się zatem posługiwać takimi samymi zasadami określania aktualnego stopnia ciężkości i kontroli choroby. Również niezależnie od przyczyny astmy leczenie przewlekłe jest podobne i dostosowane do aktualnego stopnia jej kontroli.

Jak z tego wynika, różne klasyfikacje astmy mają odmienną przydatność. Klasyfikacja etiologiczna jest istotna z punktu widzenia prewencji oraz unikania określonych czynników wywołujących objawy, a także implikuje możliwość zastosowania dodatkowych metod leczenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *