Leki przeciwleukotrienowe

Jako antagoniści receptora leukotrienowego CysLT1 (montelukast, zafirlukast) leki te hamują działanie leukotrienów cysteinylowych, uwalnianych m.in. z mastocytów i eozynofilów. W porównaniu z glikokortykosteroidami wziewnymi wykazują znacznie słabsze działanie przeciwzapalne.

U dorosłych można je stosować alternatywnie w przypadkach astmy przewlekłej lekkiej. Brak kontroli choroby jest wskazaniem do zastąpienia tych leków glikokortykosteroidami wziewnymi w małej dawce. Dodanie leku przeciwleukotrieno-wego do glikokortykosteroidu wziewnego może zmniejszyć potrzebną dawkę tego ostatniego u chorych na astmę umiarkowaną i ciężką oraz poprawić kontrolę schorzenia u tych pacjentów. Jednakże takie skojarzenie daje słabszy efekt niż łączenie z glikokortykosteroidem wziewnym długo działającego p2-mimetyku wziewnego.

Leki przeciwleukotrienowe zapobiegają występowaniu powysiłkowego skurczu oskrzeli oraz skurczu oskrzeli po ekspozycji na alergen. Ich dodanie do terapii jest zalecane u chorych na astmę ze współistniejącym alergicznym nieżytem nosa.

Leki przeciwleukotrienowe są dobrze tolerowane i pozbawione istotnych skutków ubocznych. Opisywany związek stosowania tego typu preparatów z zespołem Churga-Strauss jest prawdopodobnie wynikiem zmniejszenia dawek glikokorty-kosteroidów systemowych lub wziewnych i niejako ujawnienia się choroby.

Leki te powinno się przyjmować 2 razy dziennie (zafirlukast) lub raz dziennie wieczorem (montelukast).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *