Metyloksantyny

Są to leki rozszerzające oskrzela, ale o słabszej skuteczności niż te omówione powyżej. Nie należy ich używać w monoterapii astmy, mogą być natomiast stosowane w leczeniu skojarzonym, łącznie z glikokortykosteroidem wziewnym. Takie połączenie jest jednak mniej skuteczne niż dodanie długo działającego B2-mimetyku wziewnego.

Teofilina przyjmowana w dużych dawkach może powodować objawy uboczne w postaci: nudności, wymiotów, tachykardii, zaburzeń rytmu serca, pobudzenia ośrodka oddechowego, drgawek, a nawet zgonu. Często właściwa dawka leku u poszczególnych chorych się różni, dlatego należy okresowo monitorować jego stężenie w surowicy krwi. Prawidłowo powinno ono wynosić 5-15 fig/ml.

Różne leki oraz stany chorobowe zmieniają metabolizm metyloksantyn i co się z tym wiąże -ich stężenie we krwi. Gorączka, ciąża, palenie tytoniu, ryfampicyna czy preparaty przeciwpadaczkowe nasilają metabolizm metyloksantyn, przyczyniając się do zmniejszenia ich stężenia we krwi. Natomiast choroby wątroby, zastoinowa niewydolność serca, a także niektóre leki, np. cymetydyna, fluorochinolony oraz makrolidy, mają działanie przeciwne, przez co zwiększają stężenie metyloksantyn we krwi, a tym samym ich toksyczność.

Metyloksantyny stosuje się 2 razy dziennie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *