Monitorowanie przebiegu choroby – cz.3

Spirometria powinna być wykonywana:

► podczas wstępnej wizyty i oceny stanu pacjenta,

► po wprowadzeniu leczenia i zmniejszeniu nasilenia się objawów w celu udokumentowania poprawy,

► w okresie pogorszenia oraz utraty kontroli astmy,

► jeśli nawet stan chorego jest zadowalający, to regularnie co 1-2 lata.

FEV1 wzrasta wraz z wiekiem, osiągając wartość maksymalną około 20. roku życia. Po tym okresie z upływem lat zaczyna się fizjologicznie obniżać. W przypadku pacjentów z astmą oraz palaczy spadek ten jest szybszy niż u osób zdrowych. U dzieci chorych na astmę przyrost FEV1 może być wolniejszy ze względu na upośledzony wzrost płuc.

Długoterminowy pomiar PEF jest zalecany w przypadku chorych, którzy:

► mają astmę umiarkowaną lub ciężką,

► odznaczają się skłonnością do ciężkich zaostrzeń,

► słabo odczuwają narastającą obturację i zagrażające zaostrzenie,

► akceptują tę metodę monitorowania przebiegu choroby.

Metoda ta jest przydatna:

► we wczesnym wykrywaniu pogorszenia astmy wymagającego intensyfikacji terapii,

► w ocenie odpowiedzi na wprowadzone zmiany w leczeniu,

► w ocenie w sposób ilościowy istniejących upośledzeń związanych z astmą.

Pomiar PEF podczas zaostrzenia pomaga ocenić jego stopień ciężkości i podjąć odpowiednie decyzje terapeutyczne.

Przed rozpoczęciem dokonywania pomiarów pacjent powinien poznać swoją należną wartość PEF. Monitorowanie PEF w okresie stabilnym pozwala na ustalenie najlepszej dla chorego wartości tego parametru. Należy pamiętać, że PEF służy do monitorowania astmy, a nie do jej rozpoznania.

Monitorowanie przebiegu astmy zarówno za pomocą objawów, jak i regularnych pomiarów PEF jest przydatne w prowadzeniu samooceny przez chorego. Każda z tych metod może być włączona do indywidualnego planu leczenia opracowanego dla danego pacjenta.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *