Ocena ciężkości zaostrzenia astmy – cz.1

Zaostrzenia astmy są epizodami pogorszenia stanu zdrowia chorego objawiającymi się u dzieci powyżej 5. roku życia i dorosłych narastającą dusznością, kaszlem, świszczącym oddechem lub uczuciem ściskania w klatce piersiowej, a u dzieci młodszych pogorszeniem kontroli symptomów, co stwarza konieczność wizyty u lekarza i/lub podania glikokortykosteroidów systemowo. Ponieważ objawy zaostrzenia są wynikiem ograniczenia wydechowego przepływu powietrza, można je określić ilościowo, mierząc FEV1 lub PEF.

Szczególnej uwagi wymagają chorzy obciążeni dużym ryzykiem zgonu z powodu zaostrzenia astmy. Do tej grupy zalicza się pacjentów, którzy:

►przebyli zaostrzenie choroby zagrażające życiu, które wymagało intubacji lub wentylacji mechanicznej,

► byli hospitalizowani lub korzystali z doraźnej pomocy lekarskiej z powodu astmy w ostatnim roku,

►stosują glikokortykosteroidy doustne albo niedawno tego zaprzestali,

► nic przyjmują w danym momencie glikokortykosteroidów wziewnych,

►wymagają częstego stosowania krótko działającego B2-mimetyku, zwłaszcza jeśli zużywają ponad jedno opakowanie leku miesięcznie,

► mają chorobę psychiczną lub problemy psychospołeczne w wywiadzie,

► nie przestrzegają planu leczenia astmy,

► są dziećmi poniżej 2. roku życia (ze względu na zwiększone ryzyko odwodnienia i zmęczenia mięśni oddechowych w wyniku przedłużającego się zaostrzenia).

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *