Opracowanie indywidualnego planu leczenia astmy – cz.2

W trakcie pierwszej wizyty należy dokonać wyboru najwłaściwszego dla danego pacjenta urządzenia do inhalacji leków i przeprowadzić edukację w zakresie samodzielnego posługiwania się nim. Przekazując informacje, trzeba brać pod uwagę poziom intelektualny oraz wykształcenie chorego i jego najbliższych. Finalną składową wizyty powinno być wspólne opracowanie planu leczenia dostosowanego do indywidualnych potrzeb pacjenta. Chory musi znać zasady dotyczące przewlekłej terapii, umieć identyfikować u siebie objawy zagrażającego zaostrzenia i wiedzieć, jakie postępowanie należy wówczas wdrożyć (które z leków zastosować, kiedy i gdzie szukać fachów-ej pomocy medycznej). Plan ten pozwala również na samodzielne wprowadzanie zmian w leczeniu, zgodnie z napisanymi wskazówkami, zależnie od aktualnego stopnia kontroli astmy.

Plan leczenia powinien być dokładnie omówiony z chorym i podany w formie pisemnej. Przykład planu indywidualnego postępowania opracowanego dla pacjenta w celu utrzymania kontroli astmy przedstawiono na rycinie 9.1.

Możliwe są dwie alternatywne drogi niezależności chorego w ramach wytyczonego samodzielnego postępowania. Są one uzależnione od stopnia wyedukowania i dojrzałości pacjenta. Może on sam dokonywać zmian w leczeniu, bez konieczności omawiania ich z lekarzem, ale zgodnie z planem wcześniej z nim ustalonym, albo konsultować większość z nich na bieżąco lub na umówionych wcześniej wizytach.

Jeżeli osoba chora na astmę nabyła umiejętność wykonywania pomiarów PEF za pomocą pikflometru i przeprowadza je regularnie, np. codziennie rano i wieczorem, należy ten fakt uwzględnić przy opracowywaniu indywidualnego planu leczenia. Można zaproponować pacjentowi posługiwanie się używanym powszechnie systemem sygnalizacji świetlnej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *