Postępowanie z pacjentem po zaostrzeniu astmy – cz.1

Chorzy po przebytym zaostrzeniu zawsze wymagają weryfikacji dotychczasowego leczenia. Każdy tego typu epizod należy traktować jako całkowity brak kontroli astmy, co bezwzględnie wymaga intensyfikacji przewlekłej terapii. Szczegółowe zalecenia dla danego pacjenta zależą od stopnia zaawansowania choroby, a także od postępowania przed zaostrzeniem i od ciężkości jego samego. Jeśli chory wcześniej był leczony tylko glikokortykosteroidem wziewnym, a zaostrzenie zostało opanowane w warunkach ambulatoryjnych, to należy podwoić dotychczasową dawkę tego leku na 7-10 dni. Jeżeli przed zaostrzeniem glikokortykosteroid wziewny był stosowany w wysokiej dawce, może zaistnieć konieczność dołączenia 20–30 mg/dobę (w przeliczeniu na prednizon) glikokortykosteroidu doustnego. Stopniowa redukcja dawki tego leku powinna być uzależniona od poprawy w zakresie objawów klinicznych oraz od wyników badań czynnościowych płuc (FEV1, PEF). Nie ma bowiem sztywnego schematu redukcji dawek glikokortykosteroidów doustnych. Każdy przypadek powinien być traktowany indywidualnie, w zależności od osiąganej danym leczeniem poprawy kontroli astmy. Jeśli jest taka potrzeba, można dołączyć dodatkowy lek kontrolujący astmę, który nie był stosowany przed wystąpieniem zaostrzenia. Jeżeli pacjent wymagał leczenia szpitalnego, to w okresie 1-4 tygodni po opuszczeniu szpitala powinien się skonsultować z lekarzem, najlepiej specjalistą, w celu ustalenia planu redukcji dawek glikokortykosteroidów doustnych, a także omówienia pozostałych zasad dalszego radzenia sobie z chorobą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *