Spirometria – cz.1

Rozpoznanie astmy w dużym stopniu opiera się na występowaniu charakterystycznych symptomów. Dane z wywiadu są jednak subiektywne, chorzy mogą mieć bowiem trudności w określeniu stopnia nasilenia swojej choroby. Również ocena objawów przez lekarza może nie być precyzyjna.

Spirometria jest badaniem, które mierzy objętości płuc i przepływy powietrza przez drogi oddechowe. Pomiar FEV! (natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej), FVC (natężonej pojemności życiowej płuc) oraz FEV1% FVC pozwala w sposób obiektywny ocenić rodzaj i stopień nasilenia zaburzeń wentylacyjnych płuc.

FEV1 jest to objętość powietrza usunięta z płuc podczas pierwszej sekundy natężonego wydechu wykonanego z poziomu maksymalnego wdechu. FVC jest to objętość powietrza usunięta z płuc podczas całego natężonego wydechu wykonanego z poziomu maksymalnego wdechu. Pomiarów FEV1 i FVC dokonuje się podczas natężonego wydechu poprzedzonego maksymalnym wdechem. Spirometria powinna być wykonana w sposób dynamiczny, a forsowny wydech musi trwać co najmniej 6 sekund. Jest to badanie powtarzalne, ale zależy od wysiłku, jaki chory włoży w wykonanie natężonego wydechu, oraz od czasu samego wydechu. Dlatego bardzo ważne jest odpowiednie poinstruowanie pacjenta o sposobie wykonywania spirometrii oraz jego dobra współpraca w trakcie przeprowadzania badania. Zazwyczaj wykonuje się 3 pomiary, a następnie wybiera się do oceny najwyższe uzyskane wartości. Wyniki przedstawia się w postaci krzywych zależności objętości od czasu, a także przepływni od objętości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *