Stopnie kontroli astmy – cz.1

Poprzez kontrolę astmy rozumie się opanowanie choroby za pomocą odpowiedniego jej leczenia. To opanowanie rozpatruje się w zakresie dwóch składowych: bieżącej oceny klinicznej pacjenta oraz ryzyka wystąpienia powikłań w przyszłości.

Pewną trudnością w ocenie kontroli astmy jest jej złożony, wieloczynnikowy charakter. W przeciwieństwie do innych chorób przewlekłych, takich jak nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca, nie ma jednego precyzyjnego, obiektywnego parametru, za pomocą którego można by stopień tej kontroli ocenić. Jednakże to, co łączy wszystkie te schorzenia, to fakt, że zapewnienie jak najwyższego w danym momencie poziomu opanowania każdego z nich zmniejsza ryzyko przyszłych powikłań.

Kryteriami bieżącej oceny astmy są: aktualne objawy – pojawiające się zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy, stopień ograniczenia aktywności życiowej, zużycie leków stosowanych doraźnie oraz wartości parametrów czynności płuc (FEV1, PEF). Aby oszacować prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań w przyszłości, należy przeanalizować: obecną częstość zaostrzeń choroby, dotychczasowe pogorszenie funkcji płuc (mierzone za pomocą FEV1) raz objawy uboczne farmakoterapii. Do najistotniejszych powikłań astmy zalicza się: postępującą utratę funkcji płuc, zahamowanie ich wzrostu u dzieci, częstsze występowanie ciężkich zaostrzeń, konieczność hospitalizacji, a także zgon.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *