Stopnie kontroli astmy – cz.3

Jeżeli choroba nie zostanie opanowana, lekarz powinien sprawdzić, czy pacjent przestrzega jego zaleceń, oraz odpowiednio zintensyfikować dotychczasową terapię. Szczególną postacią astmy niekontrolowanej jest astma trudna do leczenia, a więc taka, w przypadku której nie udaje się osiągnąć kontroli pomimo stosowania wysokich dawek glikokortykosteroidów wziewnych w połączeniu z innymi lekami kontrolującymi.

Podobnie jak ciężkość astmy, tak i jej kontrola nie jest cechą stałą, przypisaną raz na zawsze choremu. Może się zmieniać w7 czasie w zależności od określonych czynników wewnątrz- i zewnątrz-pochodnych, a także od stosowanego leczenia. Opanowanie objawów choroby wymaga więc ciągłego dostosowywania terapii do aktualnego stanu pacjenta.

Klasyfikacja astmy w oparciu o stopnie jej kontroli jest podstawą do podejmowania najodpowiedniejszych dla danego pacjenta decyzji terapeutycznych. Zasadniczym celem leczenia powinno być bowiem dążenie do uzyskania jak najwyższego stopnia kontroli choroby, a następnie podtrzymanie tego stanu przy minimalnych skutkach ubocznych stosowanej terapii.

Istnieje ścisła zależność pomiędzy stopniami ciężkości i kontroli astmy. Chory może mieć przewlekłą astmę ciężkiego stopnia, która dzięki odpowiednio intensywnemu leczeniu będzie jednocześnie dobrze kontrolowana. Brak objawów oraz prawidłowe wartości parametrów czynności płuc nie zawsze więc oznaczają, że pacjent ma astmę lekką. Z kolei niezastosowanie wystarczająco skutecznej terapii może sprawić, że lekka astma przewlekła będzie tylko częściowo kontrolowana lub wręcz niekontrolowana (rycina 6.2). Pełne opanowanie symptomów choroby jest możliwe przy każdym stopniu jej ciężkości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *