Zasady stosowania leków wziewnych – cz.1

Współczesna terapia astmy oskrzelowej opiera się głównie na lekach podawanych drogą wziewną, co zapewnia silne oddziaływanie terapeutyczne w miejscu objętym chorobą ze znacznym ograniczeniem działania systemowego. Największa gęstość receptorów dla glikokortykosteroidów, a także dla agonistów receptora (32-adrenergicznego znajduje się w drogach oddechowych o średnicy 1-5 (im. Optymalne urządzenia powinny więc zapewnić wytworzenie i dotarcie w trakcie inhalacji jak największej ilości leku do takich właśnie odcinków. Cząsteczki poniżej 1 (im nie mają możliwości deponowania się w układzie oddechowym i są wchłaniane do krążenia systemowego. Cząsteczki większe od 5 |am, pozostając na błonie śluzowej jamy ustnej i górnych dróg oddechowych, zwiększają miejscowe działania niepożądane, a przez połykanie – również ogólnoustrojowe skutki uboczne.

Wziewne leki stosowane w leczeniu astmy mogą być podawane przy użyciu:

► inhalatora proszkowego (DPI – dry powder inhaler),

► inhalatora ciśnieniowego z dozownikiem (pMDI – pressurized metered dose inhaler),

► inhalatora ciśnieniowego z dozownikiem z dodatkową przystawką objętościową („spacer”, przedłużacz, komora inhalacyjna),

► nebulizatora.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *